از همین ابتدای کار عرضم به حضور انورتان که یک عدد گسلِ عمیقِ پر نشدنی ایجاد شده بین من و کائنات و مشتقات.

یعنی اوضاع به کلی قاراش میش است و همگی با هم دیگر زدند به تیپ و تاپ هم که بیا و ببین. و اوضاع به قدری گند و مشمئز کننده است که هیچ گونه روابط مسالمت آمیزی برایمان باقی نگذاشته.

فی المثل : خواهر و مادرم از صبح خروس خوان تا بوق سگ می کوبند بر فرق سرمان که : تو ما را تحویل نمی گیری و نمیکنی موقع شام و ناهار دو کلام با هم صحبت شوی و دائما با ژست لال مونی گرفته و صامتی چپیدی کنج انباری فکستنی ات ( که البته منظورشان اتاقم است) یا کتاب های بلا گرفته ات را میخوانی یا سرگرم آن موسیقی ها و فیلم های مزخرفِ بی سر و ته ات هستی. و هیچ رقمِ ما را داخلِ آدم  به حساب نمی آوری.

حالا شما بیا و ضجه موره بزن که به این و آن و به که و چه راستیتش این نیست. منِ گور به گور شده ابدا ادای این جوجه فکلی های روشنفکر نما را نمیخواهم درآرم. من فقط با شما موضوع مشترک برای گفت و گو و مصاحبت ندارم وگرنه ارادتم بتان همچنان باقی است. و اساسا آدم این نیستم که دماغ کسی را بسوزانم و ضایعش کنم. حضرات اعظم مذکور در فوق هم به هیچ وجه من الوجوه قانع نمی شوند که : ما خودمان فلان فروش و بهمان فروشیم و به شکر ایزد منان هنوز کارمان به جایی نرسیده که تو یکی بخواهی رنگ مان کنی!

عمه جان مان هم می آید یقه ی اتو نخورده ی ما را به نحو دیگری جمع می کند : بیا از این آلبر کامو ؛ ژان پل سارتر ؛ صادق هدایت و رفقا بکش بیرون ؛ که هر چی مغزت عیب کرده از این ها کرده. و اصلا باقری جماعت را چه به مکتب های غربی ِ کوفتـــیسم و زهرمــاریــسم. خود دانی ! و اگر از این معیوب تر شوی ؛ دو صباح دیگر برادرم ندارد خرج دوا و دکترت کند.

آن طرف میدانم هم خاله خانم با رخشش یک تنه می تازد که : به جان تو نباشد ؛ به جان خودم تو عاشق شده ای ؛ من این را از نگاه مبهوت و قیافه ی زدنبویت می فهمم ُ منکر نشو که خر خودت هستی و کره خر بچگی هات! 

و مثل نقل و نبات قسم حضرت عباس و قبر شش گوشه ی امام حسین می خورد که اگر بگویی کیست به ننه بابایت بروز نمی دهم! که تو "ف" را بگویی ؛ من فرحزاد را قرق کرده ام!

و به هیچ صراطی هم قانع نمیشود  که من آذم هر چیز خواری و خریتی که باشم ؛ استثنا از این خبط های عشقی نکرده ام.

 قوم و خویش مان همین قدر را بگویم که تا چشمشان به این افتاد که من یک باری اثری فاخر از هانرینش بل -که بی شک گل سر سبد ادبیات آلمان است_ به عزیزی هدیه کردم ؛ درآمدند که : بارک الله ؛ موش بعضی ها را بخورد ؛ چه کارها که بلد نیستند ! حالا شما بیا آن چشم غره ی جلادی و پوزخند حرصی را خودت تصور کن!

دوستان نسبتا صمیمی ام هم همگی به صلابت باهم متفق القولند که من آدم رو اعصاب برویی هستم بس که خذعبلات فلسفی بهم می بافم و حتی به اکتسابِ بیماریِ شریفِ "توهم تئوری توطئه" نائل آمدم از بس نشستم و هر چیز را به نحوی بدبین و منفی وارسی کردم.

آن خیل پر جمعیت رفقای غیر صمیمی هم منتظرند که بنده مثل دفعه ی اخیر ؛ یک خزعبلی در مایه های : "سپاس گزارم از ممارست شما" از دهان ما بجهد که بزنند زیر هر هر و کر کر و به ریش نداشته مان بخندند که یارو عجب خر خوبیست! از آن خر ها که لفظ قلمم حرف میزنند!

در حالی که عجالتا خودشان خیلی خیلی چیز ترند که نمی فهمند هر کسی برای خود شیوه ی تکلم و ادبیات مخصوص به خود دارد. همانطور که برادران گنده لات قهوه خانه ی مشت قنبر دارند !

ارادتمندِ مفلس ِ بی نوا : کوثر باقری